Tijd…

Hoeveel is jouw tijd waard?

“Hey Barbara, wat ontzettend jammer dat ik bij jou geen behandeling om 9 uur ’s morgens kan boeken. Bij andere instituten kan dat wel. Met mijn drukke agenda kan ik eigenlijk alleen om 9 uur. Als je de komende maanden geen plek op dat uur hebt, zal ik helaas ergens anders moeten boeken.”

Vijftien jaar geleden zou zo’n bericht mij waarschijnlijk meteen in actie hebben gezet.

Waar kan ik schuiven? Kan ik vroeger beginnen? Kan ik toch nog ergens een gaatje maken?

Want jarenlang dacht ik dat goed ondernemen betekende dat ik zo beschikbaar mogelijk moest zijn. Hoe meer uren ik openzette, hoe meer klanten. Hoe flexibeler ik was, hoe beter mijn service. Hoe vaker ik mij aanpaste, hoe succesvoller mijn bedrijf.

Ik denk daar vandaag anders over.

Nog geen halfuur na zo’n bericht kwam er een nieuwe boeking binnen van iemand uit Mol. Daarna iemand uit Brugge. Later iemand uit Gent. Mensen die soms letterlijk een flink stuk rijden om hier te komen.

Tijdens een behandeling zei een klant onlangs:

“Ik neem hier speciaal een halve dag verlof voor. Sommige collega’s vinden dat absurd, maar ik vind het belangrijk om mijn huid goed te laten behandelen.”

En eerlijk? Zo’n zin raakt me.

Niet omdat iemand verlof ‘moet’ nemen om bij mij te komen. Integendeel. Maar omdat het mij opnieuw doet beseffen dat waarde voor iedereen iets anders betekent.

Waar de ene persoon zegt: ‘Dat uur past niet in mijn agenda.’ zegt iemand anders: ‘Ik maak er ruimte voor.’

En allebei zijn oké.

Ik heb alleen geleerd dat het niet meer mijn taak is om mijn hele leven rond de agenda van iemand anders te bouwen.

Een paar weken geleden werd ik daar nog eens op een heel andere manier aan herinnerd.

In augustus ging ik een week naar Madeira. Een vaste klant wilde net die week heel graag een behandeling. Omdat zij al lang kwam en ik haar graag wilde helpen, zocht ik zelfs tijdens mijn vakantie naar een oplossing.

Ik regelde een behandeling bij één van mijn freelancers, gaf alle informatie door en zorgde ervoor dat zij verder geholpen kon worden.

Later vertelde mijn freelancer mij dat die klant haar had gevraagd of ze voortaan niet rechtstreeks — buiten mij om — bij haar kon boeken, eventueel op een andere locatie en aan een andere prijs.

Mijn freelancer weigerde dat uit principe en vertelde het mij.

Dat moment is mij bijgebleven. Niet vanuit boosheid. Maar omdat het me iets heel belangrijks liet zien. Je kunt ontzettend veel geven. Je kunt uitzonderingen maken. Je kunt vroeger beginnen, later doorgaan, schuiven, aanpassen en oplossingen zoeken. Maar méér geven betekent niet automatisch dat mensen het ook méér gaan waarderen.

Soms gebeurt zelfs het tegenovergestelde. En dus ben ik de laatste jaren iets anders gaan leren: Mijn tijd heeft waarde

Mijn vrije tijd heeft waarde

Mijn energie heeft waarde.

Mijn rust heeft waarde.

Mijn tijd met mijn gezin heeft waarde.

En ook mijn volle aandacht tijdens een behandeling heeft waarde.

‍

Daarom ziet mijn agenda er vandaag anders uit dan vroeger. Niet iedere ochtend om 9 uur. Niet iedere avond tot laat. Niet ieder weekend. Niet voor iedere vraag een uitzondering. Niet omdat ik mijn klanten minder belangrijk vind. Maar juist omdat ik mijn werk belangrijk genoeg vind om het op een manier te blijven doen die ik jarenlang kan volhouden. Ik wil dat wanneer iemand bij mij op de behandeltafel ligt, ik er ook écht ben. Niet gehaast. Niet leeg. Niet met het gevoel dat mijn dag door tien verschillende mensen is bepaald. Gewoon aanwezig. Misschien is dat uiteindelijk wel één van de grootste lessen die vijftien jaar ondernemen mij geleerd heeft:Je agenda is niet alleen een verzameling beschikbare uren. Je agenda is een weerspiegeling van hoe jij je leven wilt leiden. En dus stel ik mezelf tegenwoordig regelmatig de vraag: Hoeveel is mijn tijd waard? Maar misschien nog belangrijker: Hoeveel is mijn rust waard?

En jij?

Maak jij je planning zelf… of laat je je planning ongemerkt door anderen maken?

‍